من فقط روح ام را كه بزرگ بود و سنگين بود گستراندم.

من سحر را نمي دانم.

گفتي زمستان شده اي و من دل ام به حال ات سوخت

پس روح ام را كه بزرگ بود و سنگين بود مثل چادري روي تو كشيدم وذكر عشق خواندم تا تو سوختي.

من سحر نمي دانم.

نفس هات به شماره افتاده بود و روح من از تو مي تپيد.

گفتم دوستت دارم و

تو ديگر نفس نكشيدي و روح من از تپش ايستاد.

گفتم نكند تو را كشته باشم؟

نكند من مرده باشم؟

پس روح ام را از روي تو برچيدم اما تو نبودي.

غيب شده بودي.

گفتم كه سحر نمي دانم..

الناز

از امروز اینجا عکاسی می کنم...

 برای چشمان شما